Αγαπητέ και Εντιμότατε κ. Αγγελάκο,

          κατόπιν ομοφώνου αποφάσεως του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού (συν. 99/2-6-2011), ύστερα από εισηγήσεις του Προέδρου και του Γεν. Γραμματέως, Σας πληροφορούμε αξιοχρέως ότι με πολλή ευχαρίστηση και το προσήκον ενδιαφέρον προβληματισθήκαμε από την μελέτη και ανταλλαγή απόψεων επί σημείων της Συνεντεύξεώς Σας στην Δημοσιογράφο Ελ. Λινάρδου, που είδε το φως της δημοσιότητος στο Περιοδικό ΕΦΟΠΛΙΣΤΗΣ, του Απριλίου 2011.

1. Ήταν Τετάρτη της Διακαινησίμου Εβδομάδος του Πάσχα 2011, όταν από την Θεσσαλονίκη φθάσαμε στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας για να διαπεραιωθούμε εκ μέρους του Ιδρύματός μας 50 συνεργάτες και φίλοι του στην Νότιο Ιταλία και Σικελία, τ.έ. στην Μεγάλη Ελλάδα. Στην ιστορία και στη σημερινή σημασία της Σεις αποβλέψαντες ονοματίσατε, όπως διαβάσαμε, εμπορικό πλοίο ως MAGNA GRAECIA. Στις αίθουσες, λοιπόν, αναμονής είδαμε αναρτημένο το Περιοδικό ΕΦΟΠΛΙΣΤΗΣ του Απριλίου 2011, με εξώφυλλο την φωτογραφία Ευαγγέλου Αγγελάκου. Το ίδιο, πάλι, ανταμώσαμε στο Διαδίκτυο (για την αποστολή στην Μεγ. Ελλάδα βλ. συνημμένο υπ’ αρίθμ. 1).

Είναι κοινός τόπος, νομίζουμε, να πούμε το αυτονόητο, έστω και ασύνηθες στα νέα ήθη, ότι είστε άξιος συγχαρητηρίων για το συνολικό έργο Σας αρχών και αξιών, με αφορμή τις προσωπικές και οικογενειακές επιτυχίες στο πεδίο του εφοπλισμού αλλά και του αυτοδιοικητικού θεσμού ως Δημάρχου των ιστορικών Οινουσσών Χίου. Η εις βάθος μελέτη της Συνεντεύξεώς Σας μαρτυρά κάτι πιο ουσιαστικό ˙ το απέραντο βάθος, δίκην ωκεανού, της ανθρώπινης φύσης ως ακατανοήτου μυστηρίου, που στην προκειμένη περίπτωση εκφράζεται από ένα πρόσωπο, που φωτογραφίζεται και πολιτογραφείται ως Ευάγγελος Αγγελάκος.

2. Κάποιες σταχυολογήσεις κρίσεων και εκτιμήσεων από τα πιστεύματα και τα ποιήματα του ανθρώπου αυτού αποδεικνύουν τα ανωτέρω. α) Με αφορμή την ιαπωνική τραγωδία πρόσφατα, που είναι κοινή μοίρα όλων των συνανθρώπων μας. Για τους Ιάπωνες, παράδειγμα για το μέλλον μιας νέας Ελλάδος, γράφει: «προσεκτικοί στη λεπτομέρεια και στην ποιότητα, σέβονται την ιεραρχία και είναι συνεπείς στους λόγους και στις συμφωνίες τους… Επί πλέον, αγαπούν ιδιαίτερα τη φύση, τη σέβονται και αυτό φαίνεται από τον λιτό τρόπο ζωής τους», «σεβασμός των Ιαπώνων για την Ελλάδα, τη ναυτιλία της, την ιστορία της και τον πολιτισμό της». Οι κρίσεις αυτές μας θυμίζουν κάποιες παρόμοιες απόψεις από επίσκεψή μας στην Κίνα, στα πλαίσια του Προγράμματος «Οικουμενικός Ελληνισμός», που δημοσιεύθηκαν στον Τύπο και επισυνάπτονται εδώ, για το ταυτόσημο των θέσεών μας προς αυτές του Ευ. Αγγελάκου, ως προς την οργάνωση της ζωής των Κινέζων και τον απέραντο σεβασμό τους προς τον Ελληνικό Πολιτισμό και Λαό (βλ. συνημ., υπ’ αρίθμ. 2).

Και τώρα στα καθ’ ημάς. β) Στεκόμαστε στην φιλοσοφία και πρακτική Αγγελάκου για τα ΚΟΙΝΑ. Γράφει: «Για μένα η πολιτική, η ενασχόληση με τα κοινά είναι μόνο για να προσφέρεις… βάζω την κοινωνία, το σύνολο, την πατρίδα πάνω από το άτομο… και επειδή είμαι άνθρωπος του καθήκοντος, του χρέους, αποφάσισα να αποδεχθώ να υπηρετήσω την Πατρίδα… δεν είναι ανάγκη να είσαι δήμαρχος για να προσφέρεις στην κοινωνία. Από παιδί είχα το συναίσθημα του καθήκοντος και της προσφοράς στον συνάνθρωπο, στην κοινωνία, στην Πατρίδα… σκοπός να φτιάξω μερικά στελέχη στον δήμο και στην συνέχεια να παραδώσω την σκυτάλη και να φύγω. Και τα τέσσερα χρόνια έγιναν δώδεκα και τώρα πάμε για δεκαέξι… παρέλαβα υποδομές σχεδόν μηδαμινές και παραδίδω υποδομές 100% ολοκληρωμένες για τουλάχιστον τα επόμενα 100 χρόνια… φροντίζω ό,τι κάνω να το κάνω καλά, αξιοκρατικά και τίμια, χωρίς να λακίζω και να κάνω ρουσφέτια. Στην περίπτωσή μου δεν ισχύει το “τα φάγαμε μαζί”. Εγώ δεν έφαγα, ούτε και επέτρεψα σε άλλους να φάνε. Αντιθέτως, έδωσα, όχι μόνο χρόνο και ενέργεια, αλλά και χρήματα… μας θαυμάζουν για την αγάπη μας για τον τόπο μας… και οι εφοπλιστές στην Ελλάδα έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης προς την κοινωνία… ναι μεν προσφέρουν με πολλούς και διαφόρους τρόπους, αλλά εγώ θέλω να δώσουν “ψυχή”… Είναι μεν βαρύς ο σταυρός, αλλά έχουμε υποχρέωση στον ελληνικό λαό… γενικά η τοπική αυτοδιοίκηση πάσχει… είναι η κομματική αντιπαλότητα που έχει ως αποτέλεσμα τη διχόνοια… το θέμα είναι να λυθεί το πρόβλημα, όχι ποιος προτείνει τις λύσεις… εγώ λειτουργώ αξιοκρατικά…».

Αλλού: γ) Προσελκύουν το ενδιαφέρον του προσεκτικού αναγνώστη οι διατυπώσεις Αγγελάκου για την κρίση στην χώρα μας. Λέγει: «Η κρίση στην Ελλάδα, ίσως και ευρύτερα, αλλά κυρίως στην Ελλάδα, δεν είναι μόνο οικονομική, είναι διττή. Είναι και ηθική. Έχουμε θεοποιήσει το χρήμα, τα υλικά αγαθά, εν αντιθέσει προς κάποιες αρχές, κάποιες αξίες. Και αν συνεχισθεί έτσι εδώ στην Ελλάδα αυτή η ηθική κρίση, πραγματικά δεν θα ήθελα να ζω σε μια τέτοια κοινωνία. Αν το άπαν είναι το χρήμα και τα υλικά αγαθά, θα γίνουμε ζούγκλα… Ναι στο χρήμα, ναι στα υλικά αγαθά αλλά δεν είναι το άπαν… Σημασία έχει να έχουμε και κάποιες αξίες… Όσο υψηλότερα φθάνει κανείς, τόσο μεγαλύτερη ευθύνη έχει απέναντι στην πατρίδα και στην κοινωνία… τη μεγαλύτερη ευθύνη για την κατάντια και την κατάσταση της Ελλάδος, πέραν των πολιτικών, τη φέρει η άρχουσα τάξη…         Όχι. Πρέπει, λοιπόν, να κάνουμε κάποιες θυσίες ώστε να προσφέρουμε και στην πατρίδα… δεν βλέπω αυτό να συμβαίνει, και κυρίως στον εφοπλισμό, ο οποίος, στο κάτω κάτω της γραφής, είναι ανεξάρτητος από την Ελλάδα, έξω από τα στενά όρια της ελληνικής επικράτειας… δεν πρέπει να περιοριζόμαστε στην οικονομική βοήθεια και μόνο. Δεν είναι μόνο το να δώσεις ένα ποσό… Το θέμα όμως, όπως είπαμε, είναι να πας να ασχοληθείς με τα κοινά, να σταυρωθείς. Δεν πας για να εισπράξεις κάτι…».

δ) Για την σημασία της εμπορικής μας ναυτιλίας λέγει: «Έχουμε μια Ελλάδα, η οποία είναι υπό κρίση και ουσιαστικά χρεωκοπημένη, αλλά υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, η οποία είναι πρωτοπόρος και παράδειγμα προς μίμηση ανά την υφήλιο. Η άλλη Ελλάδα, οι άλλοι Έλληνες, η ελληνική ποντοπόρος ναυτιλία και όσοι την υπηρετούν… Οι Εφοπλιστές βοηθούν το ελληνικό κράτος ποικιλοτρόπως… Όμως η πολιτεία γενικώς δεν έχει αξιοποιήσει αυτήν την τεράστια δύναμη… Γιατί ουσιαστικά τους αγνοεί, αφού δεν τους αξιοποιεί… Είναι γεγονός ότι η ναυτιλία είναι μια τεράστια δύναμη… Οι Εφοπλιστές δεν έχουν καμιά ανάγκη ˙ μιλάω πάντα για την εμπορική ναυτιλία, όχι για την ακτοπλοΐα… Αυτό έχει να “πουλήσει” η Ελλάδα, πέρα από τον ήλιο και τη θάλασσα… Δεν είναι τυχαία η φράση “μέγα το της θαλάσσης κράτος”. Η ναυτιλία και το εμπόριο άνοιξαν διαύλους επικοινωνίας μεταξύ των λαών και αποτέλεσαν μέσον πολιτισμού… Οι έμποροι ήταν οι απόστολοι του πολιτισμού… Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, λοιπόν. Δεν μπορούμε εμείς να βγάλουμε Μερσεντές… Αλλά στο εμπόριο ήμαστε ανέκαθεν πρωτοπόροι. Ας μη ξεχνάμε ότι όλοι οι μεγάλοι εθνικοί μας ευεργέτες ήταν έμποροι… Το εμπόριο είναι περιπέτεια. Αυτό χρειάζεται ο Έλληνας για να δημιουργήσει και να προκόψει. Να βγει στον κόσμο, να μετρηθεί στον διεθνή ανταγωνισμό, να γνωρίσει “πολλών ανθρώπων άστεα και νόον” και όχι να κάθεται εδώ στην Ελλάδα, στην καφετέρια να μεμψιμοιρεί… Εμείς, λοιπόν, στο DNA μας έχουμε μια τάση προς το εμπόριο και στη θάλασσα. Αυτές τις ανησυχίες έχουμε… Η εκάστοτε κυβέρνηση θα πρέπει να στρέψει τους νέους προς τη θάλασσα, να τους βοηθάει να καταλάβουν τη σημασία της. Όλη η Ελλάδα θα έπρεπε να βγάζει ναυτικούς, γιατί έτσι θα έβγαζε και άλλους νέους Εφοπλιστές…».

ε) Και το καμπανάκι προς την πολιτεία. Λέγει: «…η Ελλάδα μπορεί να γίνει μεγάλη δύναμη, όπως είναι στον παγκόσμιο στίβο της ναυτιλίας, όπου είμαστε οι πρώτοι στον κόσμο… Η ναυτιλία μας αποδεικνύει ότι μπορούμε… τα δέκα εκατομμύρια κάτοικοι της Ελλάδος είναι μια πυρηνική βόμβα, έχουν τεράστια δύναμη. Πλην όμως, διά της παιδείας, διά της εσφαλμένης προωθούμενης νοοτροπίας έχει δημιουργηθεί μια κοινωνία φυτών… Η πολιτεία όμως οφείλει να προωθήσει τη ναυτιλιακή παιδεία προς όφελος των νέων… Δεν περιμένω κάτι από την πολιτεία, ούτε και έχω πάρει ποτέ τίποτα, ούτε και θέλω. Χαίρομαι που θα δώσω κάτι τι, να βάλω κι εγώ το πετραδάκι μου… Δεν βοηθάει η πολιτεία. Άρα, πρέπει να αλλάξει τη νομοθεσία… Για σκεφθείτε να μην είχαμε ναυτιλία… Η πολιτεία δεν βοηθάει ως προς αυτό, τη μεγαλύτερη ελληνική βιομηχανία στον κόσμο, αυτή την υπερδύναμη την οποία σέβονται και υπολογίζουν όλοι…».

στ) Τα ανωτέρω αποτελούν συνταγή ανάκαμψης-ανάπτυξης για την Ελλάδα. Αν όμως αμφιβάλλουμε για τις εμπειρικές κρίσεις προς ανάπτυξη της Ελλάδος ενός Έλληνα όχι μόνο πολίτη των Οινουσσών, της Ελλάδος αλλά και της Οικουμένης, του Αγγελάκου, ας προβληματισθούμε από τις όμοιες ενός Τούρκου Οικονομολόγου, διεθνούς εμβέλειας, του Κεμάλ Ντερβίς. Μόλις πρόσφατα (βλ. Έθνος 9/7/2011) έγραψε άρθρο στους Financial Times, αντιπρόεδρος αυτόςτου Ιδρύματος Brookings και μέλος του ΔΝΤ, με το συμπέρασμα ότι για την Ελλάδα είναι «μοχλοί ανάκαμψης θάλασσα, πλοία, ήλιος».

ζ) Πώς να μην θαυμάσει ο μελετητής αλλά και ο απλός αναγνώστης τις οικουμενικές ελληνικές συλλήψεις και πράξεις του ήρωός μας, πέραν των άλλων. Μνημονεύουμε απλά τα ονόματα των μεγάλων εμπορικών ποντοπόρων πλοίων-παιδιών του, 8 τον αριθμό: MAGNA GRAECIA, GALLIA GRAECA, HISPANIA GRAECA, AFRICA GRAECA, SKYTHIA GRAECA, ADRIATICA GRAECA, ASIA GRAECA, GRAECIA UNIVERSALIS. Τα θαλασσινά αυτά άροτρα «τρισεκατομμύρια στρέμματα οργώνουν ελεύθερα. Προς τα εκεί πρέπει να στρέψουμε τα νιάτα. Άντε, παιδιά μου! Όχι σε μια αλάνα που λέγεται Ελλάς, εκατό στρέμματα, ας πούμε. Πρέπει να τους προτρέπουμε. Πηγαίνετε! Δείτε τον κόσμο! Γίνετε εξωστρεφείς! Ανταγωνιστικοί! Δημιουργήστε!…». Είναι μια νέα εκδοχή, μια άλλη ερμηνεία του δόγματος Θουκυδίδου ˙ «μέγα γαρ το της θαλάσσης κράτος» (βιβλ. 1, 143,5).

3. Εντιμότατε κ. Αγγελάκο, κατόπιν όλων των ανωτέρω εντοπισθέντων, μελετηθέντων και αναλυθέντων, ομόφωνα τόσο το Διοικητικό Συμβούλιο όσο και τα παρόντα άλλα τακτικά Μέλη του Ιδρύματος-Καριπείου Μελάθρου αποδέχθησαν την πρόταση του Γεν. Γραμματέως του Ιδρύματος Θ. Μωυσίδη για την συμπερίληψή Σας στο Σώμα των Επιτίμων Μελών του. Κατόπιν συνεννοήσεως αντιπροσωπία του Ιδρύματος προτίθεται να επισκεφθεί τον Δήμο Σας για να Σας αναγγείλει επισήμως τα σχετικά, και Σας απονείμει τα Διάσημα του Επιτίμου Μέλους.

Το Διοικητικό Συμβούλιο